تیشه در ریشه

نوشته شده توسط لیلا در سه شنبه بیست و نهم اسفند 1385 ساعت 8:44 موضوع | لینک ثابت

اندک اندک جمع مستان می رسند                         اندک اندک می پرستان می رسند

دلنوازان ناز نازان درره اند                                      گلعذاران از گلستان می رسند

اندک اندک زین جهان هست و نیست                     نیستان رفتند و هستان می رسند

جمله دامن های پرزرهمچو کان                             ازبرای تنگدستان می رسند

لاغران خسته از مرعای عشق                              فربهان وتندرستان می رسند

جان پاکان چون شعاع آفتاب                                   ازچنان بالا به پستان می رسند

خرم آن باغی که بهر مریمان                                 میوه های نوزمستان می رسند

اصلشان لطف است و هم واگشت لطف                 هم زبستان سوی بستان می رسند

نوشته شده توسط لیلا در پنجشنبه هفدهم اسفند 1385 ساعت 11:56 موضوع | لینک ثابت

گر نكوبي شيشه غم را به سنگ

                       هفت رنگش مي شود هفتاد رنگ

نوشته شده توسط لیلا در سه شنبه هشتم اسفند 1385 ساعت 14:59 موضوع | لینک ثابت

تنها بنائی که هر چه بیشتر بلرزه، محکمتر می شه، دل آدمی است.

نوشته شده توسط لیلا در سه شنبه یکم اسفند 1385 ساعت 15:30 موضوع | لینک ثابت