تیشه در ریشه

شانه هایت را برای گریه هایم آماده کن

و دستانت را برای نوازش

                     من زانوانم را برای میزبانی سرت آماده خواهم کرد،

       و دل گرمایی ام را برای تحمل داغی نگاهت.

           ...من به دریا خواهم گفت که ساحلش را برای میهمانی ما کنار     بگذارد،

     و به آسمان ،  که طلوعش را ،

     به دشت ، که گلزار لاله هایش را ،

     به کوه ، که سینه اش را ،

     و به باران ، که رنگین کمانش ...

     و به پرستو ، که آغاز سفرش ...

     و به گل سرخ خواهم گفت که پرپر شدنش را کنار بگذارد

                                 و چه شبی خواهد بود...

                                                ... شب میهمانی ما...

نوشته شده توسط لیلا در شنبه بیست و سوم آذر 1387 ساعت 8:23 موضوع | لینک ثابت